Het colloïdaal zilver werd begin 1800 ontdekt, puur zilver werd honderden malen gemalen in enorme molens tot het zo fijn was, dat het als ionen in water opgelost kon worden. Door deze omslachtige productiemethode was colloïdaal zilver erg duur zo`n $10.000 per liter en raakte al snel in het vergeetboek.
De Amerikaanse arts Paul Farber herontdekte het colloïdaal zilver en bedacht een eenvoudige manier om het te maken: de elektrolyse. Bovendien bleek uit zijn onderzoek, dat colloïdaal zilver niet alleen werkzaam is tegen bacteriën, maar ook tegen virussen, gisten, schimmels en amoeben.
Vooral het opschonen van het spijsverteringskanaal is de taak van het colloïdaal zilver.
Het is al heel lang bekend dat zilver dodelijk is voor (eencellige) ziekteverwekkers, het gericht toepassen ervan stamt echter uit begin 1800. Er werd toen veel onderzoek gedaan en het aantal kwalen waartegen zilver met succes werd ingezet bereikte snel ruim 600. In Amerika werd het al voor 1938 erkend als geneesmiddel, deze status heeft het nu echter verloren en wordt het nu gezien als een krachtig voedingssupplement ter ondersteuning van de bestrijding van vooral schimmelinfecties. Door de herontdekking van Paul Farber komt colloïdaal zilver steeds meer in de belangstelling. Met de moderne manier van produceren (elektrolyse) is de kwaliteit duidelijk verbeterd en is het zilverwater bovendien betaalbaar geworden.
Door een zwakke elektrische stroom door 2 staven puur zilver en gedestilleerd water te leiden worden uiterst kleine zilverdeeltjes door het water opgenomen. Zo`n zilverdeeltje wordt colloïd genoemd en is het kleinst mogelijke deel van een stof met de karakteristieke eigenschappen van deze stof. Zilver colloïden hebben een grootte tussen de 0,0001 en 0,01 micron en zijn daardoor in staat bijv. een virus binnen te dringen. De elektrische lading van de deeltjes houdt ze zwevend in het water (Braunsche effect).

lees verder